Ik weet dat dit klinkt als een zin uit een boek waar je met je ogen bij zou rollen. Dat is het niet. De vrouw die ik ontmoette was niet slank. Ze was niet wat mensen mooi noemen. Mannen konden niet ophouden naar haar te kijken. Het lag niet aan haar gezicht. Het zat in hoe ze zich bewoog. Ze was gewoon sensueel. Hoe ze mensen aankeek. Kleine dingen. Iedereen kan ze leren. Niemand wordt ermee geboren. Het is niet het gewicht. Het zijn niet de rimpels. Het is niet de leeftijd op je rijbewijs. Het is wie je bent in een ruimte. Je leert sensueel te zijn zoals je leert lopen. Stapje voor stapje. Begin vandaag.

Dit is het deel waar ik het langst over deed. Het zit vanbinnen voordat het vanbuiten te zien is. Zorg voor jezelf. Op jouw eigen manier. Een lange wandeling. Een lang bad. Een boek waar je van houdt. Een tuin die je verzorgt. Een lied dat je luidkeels in de keuken zingt. Rust. Slaap genoeg. Beweeg je lichaam op een manier die geen straf is. Kleed je alsof je je niet verstopt. Omarm het lichaam dat je vandaag hebt. Niet dat van 20 jaar geleden. Dit. Als je jezelf draagt alsof je ertoe doet, voelen mensen dat voordat je een woord zegt. Mannen voelen het ook. Op manieren die je verrassen. In liften. In bussen. In winkels. De energie doet het werk. Sta er alsof je het waard bent om hier te zijn. Want dat ben je.

Dit is de moeilijkste. En de belangrijkste. Jarenlang voelde ik me onzichtbaar. En toen maakte ik mezelf onzichtbaar. Ik trok het shirt dat ik mooi vond niet aan. Ik ging niet staan waar het licht was. Ik deed mijn mond niet open. Ik deed het allemaal ZELF. De waarheid is wat iemand me vertelde toen ik het voor het eerst kon horen. Veel van wat we onzichtbaar zijn noemen, is niet iets wat ons overkomt. Het is wat we onszelf aandoen. Het is een verhaal dat we zo vaak vertellen dat ons lichaam het gaat geloven. Eén keer genegeerd worden op je 41e wordt: ik ben het soort vrouw dat genegeerd wordt. Afgewezen worden op je 32e wordt: ik ben het soort vrouw dat afgewezen wordt. Stop met jezelf dat verhaal te vertellen. Niet alleen hardop. In je hoofd. Als je jezelf betrapt, benoem het en leg het weg. Jij bent die vrouw niet. Dat ben je nooit geweest. Je hebt het jezelf alleen zo lang verteld dat je de waarheid vergat.

In de winkel. In de lift. Aan de balie. Eén keer per dag. Eén keer per ruimte. Zeg hallo. Stel een kleine vraag. Zeg iets over het weer, zoals oudere vrouwen dat doen. Het klinkt als niets. Het is niet niets. Wie als eerste iets zegt, neemt ruimte in. Wordt gezien. Heeft de ruimte in handen. Doe dit een week lang elke dag en er verschuift iets in je. Je wacht niet meer tot je gezien wordt. Je gaat zelf zien. En mensen gaan jou zien.

Het laatste wat ik deed, deed ik voor mezelf. Niet voor een man. Niet voor een avondje uit. Voor een dinsdag. Ik deed een geur op die ik had bewaard voor een dag die nooit kwam. En ik droeg hem. Naar de buurtwinkel. Naar de dokter. Op een wandeling in m'n eentje. Die week boog een onbekende bij de bakker zich naar me toe en vroeg wat ik op had. Een vrouw die ik nooit eerder had gezien zei in het koffietentje dat ik heerlijk rook. Toen hield een man de deur een seconde langer voor me open dan nodig was. Ik weet niet of het de geur was. Ik weet wel dat het de dag was waarop ik me niet meer verstopte voor de mensen om me heen.