Dat heb ik jarenlang gedaan. Ik liep ergens binnen en wist al zeker dat ik onzichtbaar was. Dus dat was ik ook. Ik was degene die het mezelf vertelde. Mijn vriendin vertelde me de waarheid. Je bent niet minder geworden. Je bent echt geworden. Je hoeft niet meer te doen alsof voor mannen. Je mag gewoon JEZELF zijn. Als iemand nu naar je kijkt, is dat omdat ze JOU zien. Niet het meisje. Niet een object. Jou. Dat is niet erg. Dat is juist het mooie. Oudere vrouwen worden gezien. De truc is om binnen te lopen alsof je dat weet.

Sexappeal gaat niet over je maat. Het gaat niet over je uiterlijk. Het gaat niet over de vrouw die je op je 22e was. Het gaat dieper dan dat. Het is spiritueel. Het is de energie die je uitstraalt. Het zit in hoe je gaat zitten en je benen over elkaar slaat, alsof je fijn vindt hoe dat voelt. Het zit in de kleine dingen die je alleen voor jezelf doet. Niet zodat iemand ze ziet. Als je weer van je eigen lichaam houdt, voelen mensen dat. Ze kunnen niet zeggen waarom. Ze voelen het gewoon. Dat is wat een man naar je toe trekt. Niet de jurk. Niet het haar. Hoe je je eigen lichaam draagt, alsof het iets waard is.

Ik weet het. Ik wilde eerst ook geen ja zeggen. Ik dacht dat het een grap was. Of dat hij me in de maling nam. Dat deed hij niet. Jongere mannen zien je nog steeds. Ze zitten vol verlangen. Dat er niet meer op je afstappen, komt doordat ze niet onbeleefd willen zijn. Zij zijn 34. Jij bent 52. Ze zijn beleefd. Dus als er wel eentje op je afstapt en hij kijkt naar je alsof je nieuw voor hem bent, wimpel hem dan niet af. Laat zien dat je openstaat. Geef een signaal. Zeg ja tegen de koffie. Zeg ja tegen het drankje. Kijk wat er gebeurt. Een vriendin van 46 is nu samen met een man die 13 jaar jonger is. Hij behandelt haar alsof ze alles voor hem is.

Maar één. Haar sjaal. Zijn horloge. Haar boek. Zeg het in de winkel. Zeg het in de bus. Zeg het in de rij voor de koffie. Dat is alles. Klein. Echt. Loop door. Dit gaat niet over hen. Het gaat over jou. Je went eraan om te praten met mensen die je niet kent. Je went eraan om degene te zijn die een moment begint. En als een man volgende week, of de week daarna, wel naar je kijkt, sla je niet dicht. Dan weet je al hoe je met een vreemde in een ruimte staat. En er je plek inneemt. Deze is klein, maar het werkt. Het werkt snel.

Het laatste wat ik deed, deed ik voor mezelf. Niet voor een man. Niet voor een avondje uit. Voor een dinsdag. Ik deed een geur op die ik bewaarde voor een dag die nooit kwam. En ik droeg hem. Naar de buurtwinkel. Naar de tandarts. Op een wandeling in m'n eentje. Op de derde dag boog een vrouw die ik niet kende zich bij de bakker naar me toe en vroeg wat ik op had. Toen hield een man de deur voor me open en keek me aan alsof ik iemand was. Daarna bleef een jongere man in de koffiezaak maar naar me kijken. Niet één keer. Drie keer in een week. En dat na een heel jaar waarin niemand keek. Ik weet niet of het de geur was. Ik weet wel dat het de dag was waarop ik begon rond te lopen alsof ik het waard was om gezien te worden.